Er zijn veel reacties op berichten over veel verdienende zorgbestuurders en allemaal negatief. Opvallend daarbij is wel het gebrek aan inhoudelijke argumenten. Tenzij je opmerkingen in social media over zakkenvullen als argument ziet, maar wie bepaalt wat zakkenvullen is? Met het beperkte nuancegevoel van de gemiddelde twitteraar kun je ook een bijstandsgerechtigde een zakkenvuller noemen.

Bij de publicaties over de beloning van zorgbestuurders van verpleeghuizen die op de IGZ lijst staan, wordt verwezen naar de balkenendenorm en het gegeven dat salarissen in de zorg uit algemene middelen (belasting) worden betaald. Verder wordt een relatie gelegd tussen de mate van overbeloning en het (slecht) presteren van de instelling. Zou die relatie bewijsbaar zijn? Ook dat betwijfel ik zeer. Daarvoor is de balkenendenorm een te willekeurige (politieke) grens.

Wat mij betreft is er een hard inhoudelijk argument tegen overbeloning van bestuurders: het goede voorbeeld gaat verloren. Een bestuurder die zich loszingt van de gemeenschap die hij of zij bestuurt holt zijn of haar gezag als leider uit. Hij of zij wordt niet op inhoud als legitiem ervaren en moet terugvallen op het uitoefenen van macht. Macht roept spanning op, wordt altijd meer of minder bestreden of leidt anderzijds tot kritiekloze volgers (zie theorie van Mulder). Gezag hebben daarentegen, leidt tot acceptatie, medewerkers die een toegevoegde waarde zoeken, draagvlak en synergie.

En dat is wat je als verantwoordelijk bestuurder zou moeten willen, toch?

Leave a Reply