Onder deze hashtag startte branchevereniging Actiz afgelopen zaterdag een campagne met als doel de public relations van de (ouderen-)zorg te verbeteren. Het gaat hier niet om de reeds royaal gewaardeerde zorgbestuurders, maar om de waardering voor de zorg en de 240.000 uitvoerende medewerkers.

Actiz wil ook een publiek debat over wat de ouderenzorg mag kosten. Ik vrees dat dit debat een schrijnende tegenstelling te zien zal geven. Namelijk die van een publieke opinie die aangeeft dat er geen grens is aan wat het kosten mag, ten opzichte van de politiek, die allang heeft bepaald dat de kosten omlaag moeten. Zowel relatief (in de actuele situatie) als absoluut (het scenario van de toekomst). En daar sta je dan met je arbeidsintensieve en laag gewaardeerde zorgsector.

Natuurlijk is het goed om medewerkers een hart onder de riem te steken. Misschien kan ook door op instellingsniveau te zorgen voor continuïteit, goed bestuur en het zichtbaar tegengaan van scheefgroei in de beloning, naast de publieke aandacht voor de patiëntveiligheid. Maar wat mij betreft richt de discussie zich vooral op de opgepotte miljoenen bij zorgverzekeraars en gemeenten en wat er verder weglekt aan inefficiënties in het systeem.

De signalen van de niet bestede gelden voor de zorg zijn al weer bijna uit het zicht verdwenen, lijkt het wel.

Leave a Reply